O'nun hakkında hissettiklerimi , belki bundan önce de hissettim bir-iki kez.. Ama bu farklı , çok farklı .. Çünkü o...Bitiremiyorum cümlelerimi ,içinde 'o' olan cümlelerimi.. Sözcüklerim yok onu anlatabileceğim. Yazamıyorum şiirlere onu, kullanamıyorum adını satır aralarımda.Gözyaşlarım aktığında adının üzerine, silmiyor ismini, tam tersine gittikçe koyulaştırıyor adını,altını çizdiriyor her seferinde.Daha çok sev diyor , daha çok sev ki daha çok acı çek. Daha çok önemse, önemse ki 'sen' artık 'o' ol.Kalmasın geriye senden..Sen yok ol..Ben yok oluyorum,kayboluyorum 3 harfli hayatın arasında.Hep istiyorum olsun , dursun yanıbaşımda. Olmadığında ben de olmamak istiyorum.Onsuzluk olmasın,dönmesin yüzünü benden öteye . Hep o olsun istiyorum ya, o kadar istiyorum ki, önce kurduğum cümlelerimi onsuz kuruyor,sonra da siliyorum, o cümleler bir daha okunmasın diye. Bencilce değil istediklerim ,geçmiş'lerimizi koyamam kapalı kutuya, açmaya korkarım diye.. O yüzdendir , hiç geçmiş'imizin olmamasını istemem.O yüzdendir cümlelerimin hep yarım kalması.. Cümlenin sonunu getirebilmem, o'nu anlatabildiğim cümlelerimin bitmesi demek değil midir? Ben ise cümlelerimde hep O olsun istiyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder